బృందావన రావు గారి వ్రాత పత్రి

ప్రయోజనం

దారికడ్డంగా వున్న రాయిని పక్కకు విసిరేసాను.

‘ఛీ’. పనికి మాలినది అంటూ.

‘మిత్రమా!’ నేనేమీ పనికిమాలినదాన్ని కాదు.
నాలాంటి కొన్ని రాళ్ళను పోగుజేసి గోడను నిర్మించొచ్చు.
మంచి పనివాడు నన్నో శిల్పంగా మలచవచ్చు.
ఆ శిల్పాన్నే ఆలయంలో దేవుడిగా ప్రతిష్టించవచ్చు”,
అంటూ చీవాట్లు పెట్టింది రాయి.

నేను చొక్కా మీద దుమ్ము దులుపుకొని,

“ఛీ! పనికిమాలిన దుమ్ము” అంటూ ముందుకు సాగబోయాను.

“సోదరా! నేనూ పనికిమాలిన దాన్ని కాదు.
నాలాంటి దుమ్మును మరికొంత పోగుచేసి ఎరువుగా వాడుకోవచ్చును.
నీటితో పదును చేసి, సారెకెక్కించి, నన్ను కుండగా రూపొందించవచ్చు.
ఆ కుండను చలివేంద్రలో వుంచి దాహార్తుల దప్పి తీర్చవచ్చు”. అంటూ
దుమ్ము దులిపి వదిలిపెట్టింది.

‘సరే బాగుంది’  అనుకొంటూ ముందుక్కదలబోతే
చెట్టు కొమ్మ మీంచి ఓ పండుటాకు ఠాప్పున తలపై రాలింది.
“ఇదో పనికిమాలినది” అని అనుకోబోతుండగానే

“ఏమయ్యోయ్! నేనస్సలు పనికి మాలినదాన్ని కాను.
నాలాంటి ఆకుల్ని దడిగా బిగించి తడికెగా వాడుకోవచ్చు.
నేలలో త్రొక్కి, నీటితో కుళ్ళ బెట్టి కంపోస్టు చేసి భూసారంగా ఉపయోగించుకోవచ్చు.
మీ ఈనాటి విజ్ఞానమంతా పూర్వం ఎండిన ఆకుల మీదనే భద్రపరిచారు తెలుసా.” అని
పాఠం ప్రారంభించింది పలిత పత్రం.

రాయీ, దుమ్మూ, ఆకూ కలసి నన్ను ప్రశ్నించాయి.

“అయ్యా…మనిషిగారూ!
మాలో లేని మస్తిష్కం మీకుందిగదా..
మేమందరం పనికి మాలిన వాళ్ళం – సరే
మీ వలన ఇతరులకేమైనా ప్రయోజనం కలుగుతున్నదా?”అంటూ.

పరులను వంచించి లాభం పొందడంలో అనుక్షణమూ బిజీగా ఉండే నాకు
పరుల కోసం వెచ్చించడానికి తీరిక ఏ మాత్రం లేదని ఎలా సమాధానం చెప్పడం?

సిహెచ్.వి. బృందావన రావు

ప్రచురణ: Akashicc(జూన్ ‘06)